"Biegnąca z wilkami" Clarissy Pinkoli Estés

Protokół po "Biegnącej z wilkami" Clarissy Pinkoli Estés 

A-uuuu!

Podczas październikowego spotkania zbiorowego wycia do księżyca nie było, ale jak ktoś chciał sobie w środku powyć indywidualnie, to proszę bardzo, można było.

1. „Biegnąca z wilkami” była bardzo popularna w Polsce ćwierć wieku temu, wiele osób ją przeczytało, dużo się wtedy o niej mówiło. Dziś wydaje się trochę mało odkrywcza, miejscami zbyt oczywista, niewiele oferująca współczesnym kobietom. To wypadkowa kilku czynników. Po pierwsze, od czasów premiery na polskim rynku „Biegnącej…” nastąpiło rozpowszechnienie wiedzy dotyczącej kobiet, ich potrzeb, konstrukcji psychicznej, emocji. Po drugie, w ogóle przyszła fala literatury samopomocowej, która na czynniki pierwsze rozkłada kobiece (i nie tylko) potrzeby i emocje. Po trzecie, rosnące doświadczenie i dojrzałość czytelniczek, sprawiają, że do porad i wniosków zawartych w książce doszły już jakiś czas temu same. W dodatku w czasie lektury nawiązania do baśni i legend czasem nużyły. Po stronie plusów można zapisać stwierdzenie, że snute w kobiecych kręgach opowieści przynoszą uzdrowienie i ukojenie - odbywające się od blisko 15 lat comiesięczne Spotkania Pod Pretekstem Książki są tego potwierdzeniem. Warta zapamiętania jest również rekomendacja Clarissy Pinkoli Estes, żeby znaleźć w sobie „las”, czyli taką przestrzeń, w której kobieta w momencie trudności i niepokoju będzie mogła usiąść, wyciszyć się i znaleźć ukojenie. No i że kobiety powinny jak najczęściej podążać za swoim wewnętrznym głosem, który każe im tworzyć, odpowiadać na własne potrzeby malowania, rzeźbienia, haftowania, szydełkowania i co tam komu jeszcze przyjdzie do głowy. Podsumowując, Uczestniczki dość chłodno oceniły „Biegnącą…”, ale nie przekreślają jej zupełnie, bo być może dla jakichś innych, młodszych czytelniczek będzie pomocna na drodze do odnalezienia samej siebie.

2. „Biegnąca…” nie zajęła zbyt dużo czasu w dyskusji. Za to temat książek ogólnie był poruszony po wielokroć. Struna i Królowa omówiły niektóre ostatnio zakupione i przeczytane lektury oraz zaczęły przyglądać się różnym listom z literaturą „must have”, a właściwie „must read”. No bo przecież koniec roku tuż, tuż, zatem najwyższy czas wybrać preteksty książkowe na przyszły rok. Na szczęście jest z czego wybierać. Uprasza się Uczestniczki, żeby na spotkanie listopadowe przyszły ze swoimi propozycjami tytułów, które warto przeczytać, a następnie w ramach klubiku omówić. Niech będzie jak zwykle różnorodnie: reportaże, biografie, popularnonaukowe, proza, nowości, klasyka, polskie i zagraniczne, krótkie i „cegły”, autorzy dotąd nieobecni na klubiku i ewentualnie ci znani z wcześniejszych spotkań.

3. Ale nie samymi książkami człowiek żyje. Sporo rozmawiano o szkołach i bardzo niepokojącym obecnym stanie systemu edukacji, zwłaszcza w kontekście ostatnich przerażających wydarzeń. Polskie szkoły chyba nie nadążają za zmianami w życiu dzieci i ich rodziców. Dochodzi do tego utrata poczucia bezpieczeństwa, odczuwana zarówno przez uczniów, jak i przez nauczycieli. Wizja, gdy naszych dzieci nie będzie miał kto uczyć, bo nie będzie wystarczającej ilości nauczycieli, staje się coraz bardziej prawdziwa. Praca w szkole wyczerpuje psychicznie jak mało która. A uczniowie? – dzieci, które nie do końca rozumieją, co się dzieje, ale za to uważnie obserwują, wszystko słyszą, a potem, w tych chwilach tuż przed zaśnięciem, w głowach, po swojemu to sobie interpretują.

4. Spotkanie, mimo poruszonych arcytrudnych tematów, miało i elementy wesołe, niosące nadzieję na przyszłość. I tak oto Mały Lord zademonstrował Cioci Strunie swoją rozrastającą się w dużym tempie kolekcję skał i minerałów oraz kontynuowaną pasję ichtiologiczną. Struna opowiedziała o pierwszych poważnych pracach poszukiwawczo-historycznych Struniątka, które, kto wie, może się zakończą lokalną publikacją (trzymamy kciuki). Kicia zdała relację z pierwszej wyprawy Kiciątka do kina na film o Puciu. Dokonano również unboxingu z wydawnictwa Stryszek, który ukazał zebranym przecudowne, nasycone kolorami, ciepłe, piękne, radosne książkę i kalendarz o kotach i z kotami. Natomiast żywą ilustrację do tego fragmentu spotkania stanowiła bookcat Czikita.

5. „Biegnąca…” przyniosła ze sobą dziką kuchnię. Były placuszki ziemniaczane z sosem z dziko rosnących w lesie grzybów oraz rogaliki z marmoladą z dzikiej róży – oba dania wyszły spod rąk Królowej, choć grzyby zebrane zostały przez jej mamę. Była sałatka – misa obfitości dla zdrowia kobiet i nie tylko – z wszelkimi możliwymi witaminami, świeżym szpinakiem, oliwą, miodem wrzosowym, zachwalanymi ostatnio jeżynami, różnymi pestkami – o szczegółową listę składników można pytać Strunę. Był śmierdzący ser raclette, ciasteczka marcepanowe i wino 0% alkoholu przyniesione przez Kicię. Pito herbatę z dzikich owoców leśnych i napar z ziół górskich.

6. Słuchano ścieżki dźwiękowej do filmu (i książki) „Into the wild”, piosenek Marka Grechuty (w tym „W dzikie wino zaplątani”), płyty zespołu "Screaming Trees", Nick Cave and the Bad Seeds „Wild god”. W planach były także albumy Enchanted Hunters „Peonia”, Bjork „Homogenic” i Jeffa Buckleya (zabrakło na nie czasu).

7. W listopadzie omówiony zostanie „Blaszany bębenek” Guntera Grassa, któremu towarzyszyć będzie kuchnia pruska. Jeśli ktoś nie czuje się na siłach, żeby przeczytać tę niełatwą lekturę, obejrzenie filmu będzie wystarczające. Temat zostanie podjęty 13 listopada. I od razu w kalendarze uprasza się wpisać pod datą 11 grudnia spotkanie klubikowe i „Moralność pani Dulskiej”.

To tyle w październiku.

Niech ta dzika, bosa kobieta nadal biegnie sobie z wilkami.

k.

Przypominajka przed "Tańczącą z wilkami" Clarissy Pinkoli Estés

Włos rozwiany? Bose stopy dotykają już ziemi? Woń jesiennego lasu wypełnia nos? W oczach błysk radości ze spotkania ze swoją wewnętrzną „ja”? 

Jeśli tak, to wszystkie dzikie kobiety (i mężczyźni wspierający dzikie kobiety) proszone są o stawiennictwo w najbliższy piątek w lokalu klubowym w celu omówienia książki „Tańcząca z wilkami”.

"Pożegnanie z Narwią. Rozmawia Wojciech Tochman" Hanny Krall

Protokół po "Pożegnaniu z Narwią. Rozmawia Wojciech Tochman" Hanny Krall

Nadszedł czas, żeby zmierzyć się (być może po raz kolejny) z Hanną Krall i tematyką jej książek.

1. Określana jako jedna z najbardziej uznanych reporterek (w Polsce?, w Europie?). Opisująca świat wokół niej, ale może tak naprawdę najpierw szukająca dookoła siebie fragmentów świata ze swojej przeszłości, wspomnień i traum, a potem „ubierająca” bohaterki i bohaterów swoich reportaży we własne doświadczenia. Albo mająca talent do wyszukiwania takich postaci, których przeżycia opowiedzą również, a może przede wszystkim, o Krall.

2. Z „Pożegnania z Narwią” wyłania się starsza pani, która swoim życiorysem mogłaby obdarzyć dziesiątki osób. Nadal ma cięty język, a pamięć wciąż świetną. Wie, jak ważna jest tematyka jej książek, ma misję ocalenia od zapomnienia tak wielu ludzi, ale również istotnych gestów, aktów dobrej i złej woli. Ma się wrażenie, że Hanna Krall czuje się niedoceniona za wykonaną dotychczas pracę, napisane reportaże, ocalone od zapomnienia nazwiska i sytuacje. Bo przecież jest jedną z bohaterek swoich reportaży, przeżyła to, była świadkiem, jest Żydówką, więc ma być może większe prawo pisać o Holokauście niż ci, którzy słyszeli o nim od swoich przodków czy przeczytali w relacjach napisanych przez kogoś innego.

3. W jej wszystkich książkach, począwszy od szkolnej lektury „Zdążyć przed Panem Bogiem”, pojawiają się w większym lub mniejszym natężeniu te same elementy: szafa, wojna, ukrywanie się, Żydzi. Tak, jakby nie mogła nie pisać o tym, co w niej siedzi, co ją ukształtowało. Zapewne niejeden czytelnik, nawet bez zacięcia psychologicznego, stwierdzi, że te książki to jej forma autoterapii, próba poradzenia sobie z traumą z dzieciństwa, ale i traumą całego narodu. Jest w tych książkach tak wiele niedomówień, pojedynczych słów, niedopowiedzeń, że czasami trudno nie stracić wątku, ciężko się podąża za narracją bohatera czy bohaterki reportażu, która przeplata się z narracją samej autorki.

4. Rozmowom o arcytrudnych tematach poruszanych w książkach Krall towarzyszył mały wyrzut sumienia, no bo jak tu omawiać opisane przez nią umieranie, choroby, głód, wojnę i śmierć przy jednoczesnym pałaszowaniu przyniesionych potraw, radosnych pogawędkach z małym Kiciątkiem czy komentowaniu niedawnych wydarzeń codziennych i zwykłych. No cóż, życie.

5. A propos pałaszowania. Tematem przewodnim kulinarnym były wspomnienia. Danie, które najpełniej wykonało swoje zadanie, były zrobione przez Stefę rzucane kluski z jabłkami, podane z miodem z kasztanowca lub spadziowym. Kluski te, uwielbiane przez brata Stefy na co dzień, w wersji bez jabłek podawane u nich na Wigilii, swoim smakiem przeniosły Strunę do czasów jej dzieciństwa: ciocia-babcia Stasia przygotowywała takie kluseczki dla małej Struny i nazywała je „myrdolonki”. Stefa przyrządziła także pastę do chleba z grochu, która pierwotnie miała być grochówką. Struna zrobiła nad ogniskiem pachnące dymem, jesienią i wspomnieniami prażonki. Przyniosła również konfiturę poziomkową, bo poziomki bardzo jej się kojarzą z przeszłością. Kicia razem z wózkiem zawierającym Kiciątko, jego zabawki i wszelkie niezbędne do przeżycia dwóch godzin poza domem akcesoria, przytachała kokosowe ciasto „znad Narwi” oraz interesujące chipsy z grzybów shitake. Królowa przyniosła domowe herbatniki maślane, które nazwała „3 pokolenia”, bo robił je Mały Lord, wymyśliła Królowa, a ciasto cięte było radełkiem, jakiego używała babcia Królowej. Snuciu opowieści z przeszłości towarzyszył dłuuugi makaron wstążki z pomidorkami koktajlowymi.

6. Kiciątko coraz bardziej aktywnie włączało się w prowadzone rozmowy. Jego mama dodała do wypowiedzi swego dziecięcia relację z wakacyjnego wyjazdu i z poligonu zawodowego. Stefa przekazała aktualne informacje rodzinne oraz związane z pracą. Struna opowiedziała o ostatnich zdobyczach z obszaru poszukiwań informacji o losach swoich przodków, w tym streściła historię okularów w etui z Schweidnitz, czy z przed- lub wojennej Świdnicy, należących niegdyś do jej prababki Karoliny, a później do jej siostry- prababci Helci. Królowa ze stoicyzmem przekazała informacje o ostatnich potknięciach, które jednak nie zaburzyły jej spokoju i coraz większego dystansu do napotkanych trudności.

7. Praca nad sobą, zmiana podejścia do ludzi wokół wynikająca z upływającego czasu i dojrzałości życiowej, potrzeba tworzenia, dzikość i pierwotność w każdej kobiecie – to tematy od dawna poruszane na klubiku książkowym. Będzie kolejna okazja, żeby ponownie o tym podyskutować: za miesiąc, 9 października, w towarzystwie potraw dzikich (byle nie z dzika) przeanalizowana zostanie książka Clarissy Pinkoli Estes „Biegnąca z wilkami”.

8. Wrześniowe spotkanie miało miejsce na działce rodziców Struny. Wieczór był bezdeszczowy, ale szybko zapadł mrok, było chłodno, przenikliwie, komary cięły jak opętane. Dlatego omówiono wszystkie ważne i mniej ważne sprawy, a potem, trochę wcześniej niż zwykle, przejściem Struny górą przez ogrodzenie zakończono obrady.

To było sto siedemdziesiąte Spotkanie Pod Pretekstem Książki.

k.

Przypominajka przed "Pożegnaniem z Narwią" Hanny Krall i Wojciecha Tochmana

Wspomnieniami jesień się zaczyna... Zapraszamy na powroty do czasów dzieciństwa, minionego lata, przeżytych przygód, doznanych wrażeń. Porozmawiamy o Hannie Krall i tym, co w jej książkach znajdziemy. 

Jeżeli pogoda pozwoli, snute opowieści będą mieszać się z zapachem opadających liści i dymem z ogniska na działce rodziców Struny.

"Czarne lato. Australia płonie" Szymona Drobniaka

Protokół po "Czarnym lecie. Australia płonie" Szymona Drobniaka

Hello!

Końcówka wakacji to dobry moment na spotkanie i rozmowy o podróżach, urlopach i wypoczynku, takich z lekturą w dłoni też.

1. Swoją książką Szymon Drobniak sprowokował Uczestniczki do wielotematycznych dyskusji: o stanie środowiska naturalnego, które człowiek w tak krótkim czasie zrujnował, o tym, czy naprawdę możemy coś zrobić, żeby naprawić wyrządzoną naturze szkodę, czy działania w skali europejskiej przyniosą jakieś pozytywne efekty dla planety. O dostępie do rzetelnych informacji, dezinformacji, zatajaniu prawdy, teoriach spiskowych i doniesieniach naukowych, które nie zawsze są najpewniejszym źródłem wiedzy. Do tego dochodzą dylematy wychowawcze i poczucie winy wobec przyszłych pokoleń za to, że zostawia im się Ziemię w tak dramatycznej kondycji. I jeszcze poczucie bezsilności w związku z faktem, że ekologia jest powiązana z  polityką do tego stopnia, że staje się orężem w walce o władzę i pieniądze, także często z władzą jest utożsamiana.

2. Oprócz oczywistych refleksji dotyczących przyrody, zwierząt i niszczącej działalności człowieka, rozmawiano o ciekawym spostrzeżeniu zawartym w „Czarnym lecie”. Drobniak pisze: „Klimatyczna katastrofa wykiełkowała tuż obok nas właśnie dlatego, że jako ludzie jesteśmy tak beznadziejnie krótkowzroczni. Maraton dziesiątek lat przewidywania naprzód okazuje się równie abstrakcyjny dla naszego umysłu jak skala wszechświata czy fizyka kwantowa”. No właśnie, może nigdy nie uda nam się zawrócić z drogi rozpoczętej już katastrofy ekologicznej, bo po prostu intelektualnie nie jesteśmy w stanie znaleźć skutecznego rozwiązania. Na myśl przychodzą również wnioski z niedawno omawianej „Inteligencji kwiatów” Meterlincka, że może człowiek, zadufany w sobie, uważający się za pana i władcę całego uniwersum, nie jest w stanie swoim małym rozumkiem zaakceptować tego, że na Ziemi mogą żyć zwierzęta, inne istoty, które są od nas inteligentniejsze, które patrzą z pobłażaniem na poczynania homo sapiens próbującego naprawić świat.

3. Wywody na temat katastrofy klimatycznej podsumowała Kicia: jako pojedyncze jednostki nic nie możemy zrobić, bo to, czy wrzucę kolejne plastikowe opakowanie do niebieskiego worka zamiast do śmieci mieszanych, nie ma najmniejszego znaczenia. Pozostałe Uczestniczki, trochę się rozgrzeszając, mówiły o swoich podróżach wakacyjnych (samolotem czy samochodem zasilanym pochodnymi ropy naftowej), które, owszem, zwiększają emisję zanieczyszczeń do środowiska, jednak bez tych podróży nie można na własne oczy zobaczyć tych wszystkich zachwycających miejsc, cudów natury, które swoim pięknem przemawiają do człowieka i namawiają do podjęcia działań, których efektem będzie ochrona środowiska i zachowanie go w możliwie niezmienionej postaci dla przyszłych pokoleń. Urlopowe wojaże pozwalają też zobaczyć globalny kontekst działań podejmowanych przez pojedynczych ludzi czy nawet kraje – bo nasza rezygnacja z foliowych reklamówek i plastikowych rureczek do napojów ma się nijak do turystyki w krajach biedniejszych, w których jednorazowe sztućce czy butelki PET z deptaktów i promenad trafiają prosto do morza.

4. Na szczęście rozmowy nie przyniosły wyłącznie dołujących wniosków i refleksji. Wspominano wyjazdy z ostatnich tygodni w tereny mniej lub bardziej odległe. Przytaczano anegdoty, opowiadano o spotkanych ludziach, lokalnych pysznościach, o sposobach na mentalny reset, o wychodzeniu z własnej strefy komfortu w nowym środowisku i nieznanych okolicznościach. O miejscówkach luksusowych, wystarczających i tych, do których się wraca, jak do domu. O wycieczkach krótkich i umiejętności wypoczynku bez względu na miejsce. Stefa znalazła motywację do pracy nad wzmocnieniem swoich mięśni potrzebnych w kolejnych podróżach. Struna była już trochę zmęczona wizją zbliżającego się końca urlopu i powrotu do pracy. Królowa jest chętna na kolejne dalekie podróże, jednak mocno ograniczona w tym zakresie przez wiekowe już bookdogi, Grudosławę i Azoriusza. A Kicia, wyczerpana pracą, dopiero urlop planuje.

5. Rozmowom o „Czarnym lecie” towarzyszyła kuchnia australijska, ale z podtekstem międzynarodowym. Stefa przygotowała wspaniałą ciecierzycę zapiekaną z pomidorami, podaną z jogurtem. Królowa przyniosła sałatkę szopską, która udekorowana została kangurem stąpającym po popiele ze spalonych drzew (w tej roli starty ser i czubrica). Struna zrobiła kremową zupę z groszku zielonego. Stefa upiekła bezglutenowe ciasto „runo leśne” i poczęstowała zebrane osoby różanym lokum (bałkańska galaretka), herbatą na zimno oraz domowym ajwarem. Dorodne morele skojarzyły się Strunie z piekącym słońcem, dlatego i one pojawiły się na stole. Kulki nitkowatej chałwy przywiodły na myśl Królowej australijski busz. Był również humus i opiekane (opalone ogniem?) paluchy chlebowe. A o ugaszenie wszelkich gastronomicznych, tematycznych i klimatycznych pożarów zadbała Kicia, która przyniosła lody o zaskakujących smakach.  

6. Struna przyniosła cały zestaw płyt, które świetnie wpisywały się w temat przewodni spotkania: Nicka Cave’a, bo z Australii, „Into the Wild”, wiadomo dlaczego, Screaming Trees, też wiadomo, oraz Glena Hansarda (wielka strata dla świata muzyki) i Three Fish – bo tak.

7. Następne spotkanie, które odbędzie się 18 września, będzie dotyczyło postaci wybitnej pisarki, reportażystki, Hanny Krall, i jej twórczości. Ponieważ w „Pożegnaniu z Narwią” Hanna Krall sięga w swoją przeszłość, oprawę gastronomiczną spotkania będą stanowić potrawy wspominkowe, z dzieciństwa, z przeszłości. Jeśli pogoda pozwoli, spotykamy się na działce u rodziców Struny.

k.  

Przypominajka przed "Czarnym latem. Australia płonie" Szymona Drobniaka

Letnie rekordowe upały na zmianę z gwałtownymi burzami, deszczami i wiatrami – taki mamy klimat w te wakacje. 

Czy to, co się dzieje w naszych ogródkach, ma związek z przerażającymi pożarami w Australii kilka lat temu? 

Porozmawiamy o tym i o innych arcyważnych tematach już w najbliższy piątek.

"W drodze" Jacka Kerouaca

Protokół po "W drodze" Jacka Kerouaca

Hi there!

Lipcowe spotkanie zaczęło się urodzinowo: Stefie odśpiewano „Sto lat!”, wręczono torcik i podarki. A drugiej jubilatce, Kici, dzień później w imieniu całego klubiku książkowego życzenia złożyła Struna. Obie Uczestniczki obchodzące urodziny w lipcu mocno ściskamy!

1. „W drodze” to świetny przykład lektury, którą warto ocenić po dwóch czytaniach. Pierwszym, w młodości, kiedy to porwać czytelnika może wybijająca się ze stron książki wolność, poszukiwanie sensu życia i odkrywanie samego siebie. Drugi raz warto przeczytać „W drodze” po latach, w wieku dojrzałym, gdy na pewne sprawy patrzy się zupełnie inaczej niż kiedy jest się młodym człowiekiem. Takie właśnie ćwiczenie czytelnicze wykonały Struna i Królowa – i w sumie obie doszły do tych samych wniosków.

2. A wnioski są takie, że bohaterowie książki, i kiedyś, i teraz, drażnią, bo są skrajnie nieodpowiedzialni, choć ich sytuacja życiowa (czworo dzieci Deana rozsianych po całych Stanach) i wiek (i Sal, i Dean są koło trzydziestki) mówią wprost, że naprawdę trzeba już dorosnąć. Ci dwaj i im podobni trampowie, widzący wyłącznie czubek własnego nosa, wieczni Piotrusie Pany, z mózgami przeżartymi alkoholem i narkotykami, żyją w czasach po drugiej wojnie, kiedy w USA brakowało męskich wzorców, kiedy na całym świecie moralność i zasady współżycia w społeczeństwie zostały mocno przewartościowane – więc szukają swojej ścieżki życia. I chyba się w tych poszukiwaniach trochę pogubili, zwłaszcza Dean, który na końcu książki nie może pozbierać myśli, bełkocze, traci rozum.

3. Od kilku pokoleń „W drodze” porywa kolejnych czytających, ma status powieści kultowej, Biblii wszelkich autsajderów. Są w niej wątki, które rzeczywiście mogą ująć nawet tych konserwatywnych, ułożonych odbiorców: radość z obcowania z przyrodą, życie chwilą, pochwała wolności, zerwanie z materializmem, konsumpcjonizmem i dobrobytem. Przecież tak niewiele trzeba, żeby być szczęśliwym. Chris McCandless z „Into the Wild / Wszystko za życie”, i wielu przed nim i po nim, również tego szukał.

4. Powieść Kerouaca sprowokowała Uczestniczki do nostalgicznej podróży w czasie do ich wczesnej młodości. Z perspektywy tych kilkudziesięciu lat zachowania ówczesnych nastoletnich Uczestniczek dziś wydają się szalone, niebezpieczne, głupie, mało odpowiedzialne, ale ostatecznie wszystkie wyszły na ludzi, mają dobre i szczęśliwe życie, choć wielu z ich rówieśników i towarzyszy tamtych imprez dziś boryka się z nałogami albo już w ogóle nie żyje. Kerouac napisał: „Uprzytomniłem sobie, że pewnego dnia nasze dzieci będą oglądać te wszystkie zdjęcia ze zdumieniem, przekonane, że ich rodzice żyli w sposób gładki, uporządkowany, ustabilizowany - tak – jak – na – zdjęciu, że wstawali rano, aby kroczyć dumnie chodnikami życia, i nigdy nie będą nawet podejrzewać łachmaniarskiego szaleństwa i burzliwości naszych faktycznych żywotów, naszej faktycznej nocy, tego piekła, bezsensownej, koszmarnej drogi”. Tak czy inaczej, Uczestniczki nie wypierają ze swej pamięci tamtych lat, nie wstydzą się siebie samych nastoletnich, bo wiedzą, że każdy przez to musi przejść – jedni głośno i na krawędzi, drudzy trochę bardziej spokojnie.

5. Rozmowy w czasie lipcowego klubiku dotyczyły, a jakże, wakacji, urlopów, wczasów, półkolonii, krótkich wypadów i dłuższych wyjazdów. Lato w tym roku jest ciekawe i intensywne. Dyskutowano o chorobach (trudny i dołujący temat, jednak to część życia, więc nie ma co udawać, że ich nie ma), żywności i aktywności fizycznej (Kicia i Królowa dzielnie kontynuują pracę nad sobą w tym zakresie, bo pierwsze pozytywne efekty są już widoczne i na ciele, i na umyśle).

6. Kuchnia na lipcowym klubiku była różnorodna (jak stany w Stanach). Był i wspomniany powyżej torcik urodzinowy. Były amerykańskie burgery w wersji wege i Coca Cola zaproponowane przez Strunę. Była sałatka grecka, która do książki wieczoru nawiązywała poprzez Grecję (jako częsta destynacja wakacyjnych podróży) i oliwki (okrągłe jako koło mknącego po szosie samochodu). Oprócz sałatki Stefa przygotowała również łatwą do wzięcia na każdą wyprawę pizzę z twarogiem. Królowa zrobiła dynię z ryżem i masłem orzechowym (i dynia, i masło orzechowe dość mocno z USA się kojarzą). Na stole pojawiły się również potrawy kolorystycznie nawiązujące do barw amerykańskiej flagi: borówki i arbuz (w planach była również biała bita śmietana z mascarpone, ale Uczestniczki uznały, że co za dużo, to niezdrowo). Również Mały Lord wniósł kulinarny wkład do spotkania - przygotował ciekawe w smaku ogórki, które najpierw wydrążył, a potem wypełnił groszkiem konserwowym.

7. „Uuuu! Chce mi się tak jechać bez końca… ta droga sama prowadzi!” powiedział Dean. Niech wakacyjne drogi prowadzą w świat, a potem bezpiecznie przywiodą Uczestniczki i Uczestników na kolejne spotkanie książkowe, które zaplanowane zostało na 21 sierpnia (jeśli pogoda pozwoli, na działce u rodziców Struny). Gastronomicznie będzie po australijsku, bo tylko taka kuchnia pasować będzie do książki Szymona Drobniaka „Czarne lato. Australia płonie”.

Do zobaczenia!

k.