Pokój ludziom dobrej woli!
W tych trudnych, niepewnych czasach trzeba się
spotkać, żeby pobyć razem, żeby nie dać się pożreć w samotności wojennym zmorom
i lękom. Trzeba się spotkać, bo nie wiadomo, czy później będzie taka możliwość.
A zatem do zobaczenia w najbliższy piątek!
10 lat! 10 lat!! 10 lat!!!
To była wyjątkowa sobota! Zebrano się licznie, aby
świętować dziesiątą rocznicę istnienia Spotkań Pod Pretekstem Książki. Było
wzruszająco, było wspominkowo, było radośnie, było bardzo miło.
1. Pojawiły się prawie wszystkie mieszkające w
najbliższej okolicy Uczestniczki. Nawet Gazeli udało się na chwilę dołączyć do
świętującego grona. Chorej Błyskawicy przesłano pozdrowienia i zdjęcia z
imprezy. Z Uczestniczkami z daleka połączono się myślami. W ostatniej części
spotkania do roześmianego towarzystwa dołączył Pan Pold, który na trzeźwo
delektował się zaserwowanymi pysznościami. Otworzono dwa szampany, stukano się
kieliszkami, dziękowano sobie nawzajem za te wspólnie spędzone chwile i
omówione książki. Królowej złożono urodzinowe życzenia i wręczono prezent. Młode
płuca Małego Lorda, który nie zna życia pozaklubikowego, wykorzystano do
zdmuchnięcia 10 świeczek na jubileuszowym torcie. Pod sufitem w rozgrzanym
powietrzu drżała girlanda z balonikami. Zebranym wręczono rocznicowe prezenty:
praktyczną zakładkę do książki z latarką oraz wyjątkową płytę z 10 klubikowymi
piosenkami, której opis wymaga osobnego akapitu.
2. Struna stwierdziła, że czytająca drużyna na 10-lecie
powinna wydać swoją płytę „Ten”, czyli „10”. Zaprojektowała obwolutę, na której
znalazły się okładki 10 książek omawianych jako pierwsze w każdym roku z
ostatnich 10 lat. No i wybrała 10 utworów, które w następujący sposób wiążą się
ze Spotkaniami Pod Pretekstem Książki:
1. "Sex on Fire" Kings of Leon - hymn klubikowy. 2. "Sines" Nathalie & The Loners - nawiązanie do lektury "Jak pokochać centra handlowe" Natalii Fiedorczuk- laureatki "Paszportu Polityki 2016. 3."Falling Slowly" Glen Hansard & Marketa Irglova - wspomnienie wieczoru filmowego z "Once" u Gazeli i koncertu Glena Hansarda w Krakowie. 4. "Grek Zorba" Alexis Zorbas - na pamiątkę omawianego "Greka Zorby" Nikosa Kazantzakisa w 3. rocznicę istnienia klubu. 5. "Julian" Nickel & Rose – 5. rocznica Spotkań Pod Pretekstem i koncert w Lanckoronie amerykańskiego duetu. 6."Moon River" Audrey Hepburn - muzyczna pamiątka po zbiorze opowiadań Trumana Capote'a pt. "Śniadanie u Tiffanny'ego". 7. "Joga" Björk - wspomnienie osadzonej w Islandii akcji książki "Skazana" Hannah Kent oraz dla klubowych wielbicielek jogi i samej Björk. 8." Alive" Pearl Jam - wersja z koncertu w Krakowie 2018 r., zespół, którego utwory towarzyszą nam wciąż i nadal podczas Spotkań i na którego koncerty jeździmy grupowo nawet na drugi koniec Polski, a niektórzy aż za granicę. 9. "Playground Live" Air - ścieżka dźwiękowa do lektury "Przekleństw niewinności" Jeffrey'a Eugenidesa w 2021 r. 10. "Hard Sun" Eddiego Veddera z płyty do filmu "Into the Wild"/"Wszystko za życie" na podstawie książki pod tym samym tytułem Jona Krakauera - bo od niej w 2012 roku, "tu, w tym mieście, Wadowicach, wszystko się zaczęło".
3. Wspaniale prezentował się stół, na którym pojawiły się takie oto smakołyki, nawiązujące do omawianej książki lub do minionych 10 lat spotkań książkowych: Kicia zrobiła sałatkę Głos Dekady à la Cesar, ilustrującą transformację kurczaka w ciągu ostatniego dziesięciolecia – z mięsnych fragmentów do wegetariańskich kawałków. Kicia przyniosła również vegekabanosy – cieniutkie niczym skrzypcowe struny. Również Królowa odniosła się do strun: przygotowała „gniazdka” z makaronu spaghetti ze szpinakiem i zapieczonym serem. Do „gniazdek” Pan Rex zrobił sos czosnkowy. Poldzia przyrządziła warstwową sałatkę wyglądającą jak korona królowej. Upieczone przez Stefę muffinki z borówkami i białą czekoladą zostały zaliczone do kategorii „Wyznaję, że… testuję piekarnik”. Struna przyniosła talerz tapas: plastry hiszpańskiej szynki nawiniętej na kawałki gruszki, zapiekanki, trójkąty tortilli. Mama Królowej upiekła ucierane ciasto maślankowe z kruszonką. Przywołując potrawy pojawiające się u zarania książkowych spotkań, Królowa zrobiła owoce pod kruszonką. Na cześć Pana Rexa w miseczce znalazły się chrupki Reksie. Były też czekoladowe grzybki onegdaj przedstawione towarzystwu przez Poldzię. W kwestii trunków, oprócz wspomnianego już szampana, powiedzieć trzeba o 4 butelkach spożytego wina (dominowały Winnice Zamojskie) – nie była to wprawdzie rekordowa ilość spożytego na klubiku alkoholu, ale zbliżyła się do tej liczby ustanowionej jakieś 8-9 lat temu. Przy okazji wspomniano rodzaje degustowanych w przeszłości napojów wyskokowych i efekty przez nie spowodowane.
4. A „Wyznaję”? Na pewno jest warte przeczytania, być może nawet dwukrotnie. Ta wielowątkowa, wielowymiarowa książka może być zaczątkiem wielu dyskusji na tematy bardziej i mniej filozoficzne, życiowe, historyczne, moralne. Adrian Ardèvol, główny bohater, wzbudza podziw swoją erudycją, wiedzą, intelektem. Ale czytelnik może też go żałować, bo został okradziony z miłości do Sary, ze skrzypiec, w wieku dziecięcym z możliwości dokonania jakiegokolwiek wyboru, a na końcu książki okazuje się że również z własnej biografii. Adrian sprawia wrażenie zagubionego, bezradnego, oderwanego od zwykłego, codziennego życia, co zmusza do zastanowienia się, czy to było jego cechą wrodzoną, czy może wynikiem braku miłości, niekochania przez rodziców. Bo dla swoich rodziców Adrian był narzędziem do kontynuacji historii Viala – skrzypiec, które w 1764 roku wyszły z rąk Laurentiusa Storioniego Cremonensisa. Dla ojca skrzypce były ważniejsze niż Adrian. Książka Cabré pokazuje jak w życiu, niczym poszczególne nitki w ściennej makatce, ludzkie losy splatają się ze sobą w czasie i przestrzeni. „Wyznaję” zmusza do poszukania w sobie odpowiedzi na ważne pytania.
5. Rocznicowa atmosfera, wspólna 10-letnia przeszłość nie tylko książkowa otworzyły Uczestniczki bardziej niż zwykle – co i rusz pojawiał się wstęp do wypowiedzi „wyznaję…” lub „confiteor”. W czasie spotkania Struna na głos przeczytała pytania zadane w przypominajce. Odpowiedzi Uczestniczek był głębokie i szczere. Przedstawiano punkty widzenia, dopytywano o szczegóły, wyjaśniano, z szacunkiem słuchano nawzajem swoich wypowiedzi. Pan Pold również został odpytany, jednak udzielając odpowiedzi między jednym kęsem sałatki Korona Królowej a drugim kęsem makaronowych gniazdek z sosem czosnkowym spłycił nieco istotę tematu. Natomiast po spotkaniu Pan Rex się pożalił, że on w ogóle nie został poproszony o podzielenie się swoimi przemyśleniami, a, jak zapewniał, były one głębokie.
6. Rozmowy jak zwykle dotyczyły najróżniejszych tematów. Dzieci, zdrowie, próby radzenia sobie z zimowym deficytem światła słonecznego (Kicia), walentynki (Pan Pold przeczytał okolicznościowy dowcip), rajtki (zgodnie z obietnicą Królowa opowiedziała o rajtkach na klubiku filmowym u Gazeli), absurdalnie często zmieniające się przepisy (Stefa), dramatyczne losy sąsiedzkie (Struna), pragnienia i plany wyjazdowe urlopowe (wszyscy). Pod koniec spotkania Poldzia starała się wmówić pozostałym, że w ramach jednego z wcześniejszych klubików omawiana była książka „Dzieci Palermo” i nie dała się przekonać, że jej opinia mogła zostać „przetworzona” przez wypity alkohol albo może dyskutowała tę książkę w ramach jakiegoś innego, konkurencyjnego klubiku. W końcu, po uruchomieniu kilku wyszukiwarek internetowych, po zadaniu całego szeregu pytań dodatkowych, okazało się, że „Dzieci Palermo” nie były dotychczas podjęte na żadnym klubiku książkowym, ponieważ nie chodziło o „Dzieci Palermo”, ani o „Dzieci z Palermo”, ani o „Dzieci z Panamy”. Poldzia po prostu przeczytała „Głosy Pamano” Jaume Cabré i wszystko jej się pokićkało.
7. Kolejnym pretekstem książkowym będzie powieść Marii Rodziewiczówny „Między ustami a brzegiem pucharu”. Spotkanie odbędzie się 11 marca, a obowiązywać będzie kuchnia pucharowa i kuchnia płynna.
Dziękujemy za te wspaniałe 10 lat! I mamy nadzieję na ciąg dalszy.
Niech Book będzie z Wami!
Carpe diem!
Filum scripsit de „Decem” music.
Regina me fecit.
Uwaga! Uwaga! Uwaga!
Wszystkie chętne i chętnych do wspólnego celebrowania
10-lecia istnienia Spotkań Pod Pretekstem Książki zapraszamy w najbliższą
sobotę na godz. 16.00 do lokalu klubikowego.
Oprócz wspominek jubileuszowych będą też rozmowy na temat
powieści „Wyznaję” Jaume Cabré. W ramach przygotowania do tej dyskusji uprasza
się o zrobienie rachunku sumienia i znalezienie odpowiedzi na następujące
pytania:
- Kiedy ostatni raz widziałaś/eś coś tak pięknego, że
miałaś/eś dreszcze?
- Kiedy ostatnio byłaś/eś w muzeum?
- Kiedy ostatnio przeczytałaś/eś wiersz?
- Co według Ciebie jest największym przejawem Zła?
- Czym jest tchórzostwo?
- Czy każdy powinien chociaż raz w życiu przeczytać
Biblię? Jeśli tak, to dlaczego? A jeśli nie, to też dlaczego? A co ze
znajomością łaciny?
- Gdzie był Bóg w czasie okrutnej II wojny światowej?
- Co wywołuje u Ciebie gęsią skórkę (oprócz zbyt przewiewnej
odzieży)?
Uczestniczki i uczestniczy spotkania zostaną również
poproszeni o dokończenie zdania „Wyznaję, że …”.
Do soboty!
Niech będzie pochwa!
Drżąc przed Okiem czuwającym nad cnotą
niewiast, strzegącym naród przed zdeprawowaniem i karzącym za sianie zgorszenia
słowem pisanym, a równocześnie podejmując ryzyko bycia powieszonym na
klasztornym murze, wierni prawdzie i wolności Uczestniczki i Uczestnicy
spotkania książkowego pod osłoną nocy zebrali się w lokalu, żeby omówić
„Opowieść podręcznej”.
1. To lektura wstrząsająca. Napisana w latach 80-tych
XX wieku poraża swoją aktualnością. Choć opisuje nieokreśloną przyszłość, to
pewne jej aspekty są uderzająco podobne do wydarzeń sprzed kilkunastu miesięcy
czy dziejących się tu i teraz. Kobieta jako żywy inkubator. Kobieta niczym
maszyna do rodzenia. Kobieta, której wartość sprowadza się jedynie do
możliwości rodzenia zdrowych dzieci. Kobieta, która nie ma nic do powiedzenia
na swój temat. Kobieta obdarta z kobiecości, z uczuć, z pragnień. Kobieta
okradziona z marzeń. Kobieta, której zabiera się dziecko. Kobieta obdarta z
godności, indywidualizmu, prywatności. Kobieta, której próbuje się zabrać
wszystko, nawet miłość. A przecież „umiera się z braku miłości”.
2. Jak można się było domyślić, książkę omówiono
wnikliwie pod kątem aktualnej sytuacji politycznej, a także odniesiono się do kościoła rzymsko-katolickiego, który na przestrzeni ostatnich dwóch tysięcy lat
zupełnie wypaczył sens nauki głoszonej przez Jezusa. W „Opowieści podręcznej”
dostrzeżono wiele analogii do wydarzeń XX wieku i historii najnowszej – liczne
nawiązania do Holokaustu, dyskryminacji i prześladowań, zsyłania do kolonii /
obozów pracy, karania za najbardziej niedorzeczne przewinienia i za samodzielne
myślenie. Ale i współczesne strajki kobiet, polityka partii rządzącej, wymysły
obecnego ministra edukacji, skażenia ekologiczne i coraz powszechniejsze
trudności kobiet z zajściem w ciążę i jej utrzymaniem dają wiele do myślenia w
kontekście „Podręcznej”.
3. Te z Uczestniczek, które miały sposobność obejrzeć
serialową ekranizację „Opowieści podręcznej”, wyraziły swoją opinię: niektóre
sfilmowane sceny były na tyle dosadne, że aż drastyczne (Pan Kić odmówił
dalszego oglądania).
4. W ramach treningu przed następnym klubikiem przy
omawianiu „Podręcznej” wypito trzy butelki wina, z czego pół stanowił grzaniec
bezalkoholowy. Na stole pojawiło się też wino mszalne maryjne, ale w stanie
dziewiczym trafiło do pilnie strzeżonej szafki, aby poczekać na inny moment
jego spożycia. W hołdzie głównej bohaterce „Opowieść podręcznej” wypito sporo
zielonej herbaty poziomkowej. Książka wieczoru zainspirowała zebranych do
przygotowania i zaserwowania: sałatki caprese, kolorystycznie nawiązującej do czerwono-białych
habitów podręcznych i zielonych sukienek Mart. Na stole pojawiły się skromne
„ziemniaczki” (bajaderki), kukurydziane chrupki, krakersy. Były i wafelki o
wiele mówiącej nazwie „pryncypałki”. Do anatomii kobiet odnosiły się białe
niczym komórka jajowa kuleczki rafaello. Robiąc ukłon w stronę skromnego
jedzenia, którym żywione były podręczne, podano jaja po szkocku w wersji wege
(do których wybitne dipy przygotował Pan Rex) oraz gruszki w formie tarty z
niebiańską chmurką bezową. Ale żeby nie było hulaszczo, żeby nikt nie pomyślał
o jakichś bachanaliach, żeby towarzystwo się nie rozbisiurmaniło, na stole
pojawiły się wszystko widzące Oczy z migdałowymi źrenicami.
5. Bardzo ciekawie wyglądała ścieżka dźwiękowa
spotkania. Struna przyniosła ze sobą cztery płyty: Belly („brzuch”, jakże
znacząca część ciała podręcznych) King, The Breeders („hodowcy”; formacja
składająca się z samych kobiet), Kobiety, Enchanted Hunters (niewieście,
anielskie głosy). Kicia zaproponowała płytę zespołu Archive pt. „Controlling
crowds”. Muzycznie trochę wyłamał się Mały Lord, który narzucił zebranym
wysłuchanie kilku utworów szarpidrutów z System of a Down z krążka „Toxicity”,
z dynamicznym „Chop Suey!” na czele (to w ramach przygotowania do wyprawy do
kina na film „Sing 2”).
6. Tematy poruszone podczas spotkania obejmowały
relacje z zimowych wypraw do Sopotu (na plaży można było swobodnie rozłożyć
parawan i w ogóle nie było kolejek po lody świderki) i do Barcelony (odczucie
zimna spotęgowane wilgocią, ale Sagrada Familia od środka warta obejrzenia).
Poldzia wręczyła zebranym suweniry z wyprawy do Hiszpanii, do których dołączone
były wróżby na 2022 rok oraz rozkoszne krasnalki. Jako ukłon w stronę filmowej
Amelie Poulain postanowiono zabierać otrzymane krasnalki na przyszłe wyjazdy i
robić sobie z nimi pamiątkowe zdjęcia do zaprezentowania pozostałym
Uczestniczkom i Uczestnikom. Urodzone w miesiącach letnich Uczestniczki, szczególnie
źle radzące sobie z panującymi ciemnościami i krótkim dniem, narzekały na
zimno, zimę, brak światła i smog.
7. Mając nadzieję, że nigdy nie nastaną czasy opisane w
„Podręcznej”, kiedy to za czytanie książek obcinano ręce, zachęca się do
zapoznania się z książką wyznaczoną do omówienia na kolejnym spotkaniu tj.
„Wyznaję”. Zachęca się również do rewizji swojej przeszłości i przygotowania
wyznań mogących zainteresować innych uczestników spotkania (Królowa została
zobowiązania do przypomnienia historii klubikowej o rajtuzach). W kuchni niech motywem przewodnim będzie
sentencja „Wyznaję, że moim daniem popisowym jest…”. W związku z wyjątkowością
kolejnego spotkania (jubileusz 10-lecia funkcjonowania klubiku książkowego!!!)
można też zaproponować coś z kuchni dekady lub kuchni dekad-enckiej.
8. „Wyznaję” Jaume Cabré – w sobotę 12 lutego. Będzie
jubileuszowo, hucznie, podniośle, wzruszająco, a pewnie też jak zwykle
radośnie.
9. Ponieważ Struna oficjalnie zadeklarowała, że ona
telewizji nie ogląda, polityków nie słucha, olewa to wszystko, więc – podniesione
na duchu, z wypiętą do przodu odważnie piersią, dumne z bycia tak świetnymi
Kobietami – mówimy do zobaczenia na następnym klubiku książkowym.
Bądźcie zdrowe i zdrowi!
Book z wami!
k.
Chętne i chętnych do omówienia poruszającej "Opowieści podręcznej" uprasza się o przybycie do lokalu klubikowego w najbliższy piątek ok. godz. 17.00.
Poza tym na pewno dyskusja będzie gorąca, bo o współczesnej polityce i Kościele też.
A poza tym w nowym roczek raźnym kroczkiem.
I jeszcze poza tym kuchnia cnotliwa.
Bon jour!
1. Książka krótka i treściwa była bohaterką wczesno
grudniowego spotkania. I w sumie nie określono jednoznacznie, czy się podobała,
czy nie, ale dostarczyła kilku tematów do ciekawej dyskusji i wspominek, wobec
czego uznać ją chyba można za godną polecenia. Dodatkowo potwierdzone zostało
przez kilka Uczestniczek, że przeczytanie jej zajmuje około godzinę, wobec
czego spokojnie można samemu zapoznać się z „Bogiem mordu” i wyrobić opinię.
2. Dzieląc się wrażeniami z książki, Strunie
przypomniał się dawny incydent, kiedy to jako nastolatka była
wyproszona z pomieszczenia, w którym miała miejsce rozmowa jej rodziców z
rodzicami pewnego młodego chuligana. Zbój ów pobił dotkliwie brata Struny,
powodując u niego złamanie kości. Rodziciel Struny zgłosił pobicie organom do
tego przeznaczonym, organy przekazały adres ofiary rodzicom oprawcy (!!!),
rodzice oprawcy próbowali wpłynąć na rodziców ofiary, żeby wycofali skargę. Historia
jak z „Bogu mordu”, analogia do rozmowy między państwem Houllié a państwem
Reille oczywista. Reminiscencje Struny spuentował Mały Lord, który powiedział,
że jego też w przedszkolu zbił pewien chłopiec, Franio, ale właściwie to tak go popchnął, że Mały Lord się wywrócił, ale nie bolało.
3. Druga część spotkania zdominowana była przez
tradycyjne planowane pretekstów książkowych na kolejny rok i jak zwykle dalej.
Powstał harmonogram obejmujący 16 następnych miesięcy oraz lista tytułów
rezerwowych. Podkreślono, że jest to jedynie propozycja, która może być, w
zależności od potrzeb, nastrojów i okoliczności, modyfikowana. Lista pretekstów
na 2022 rok wygląda następująco:
- styczeń - „Opowieść podręcznej” Margaret Atwood
- luty – „Wyznaję” Jaume Cabré
- marzec – „Między ustami a brzegiem pucharu” Maria
Rodziewiczówna
- kwiecień - „Wędrowny zakład fotograficzny”
Agnieszka Pająkowska
- maj - „Chrobot” Tomasz Michniewicz
- czerwiec – „Nowy wspaniały świat” Aldous Huxley
- lipiec – „Awaria małżeńska” Natasza Socha i
Magdalena Witkiewicz
- sierpień – „Dom Holendrów” Ann Patchett
- wrzesień – „Matki i córki” Ałbena Grabowska
- październik – „Teoria opanowywania trwogi” Tomasz Organek
- listopad – „Wiolonczelista z Sarajewa” Steven
Galloway
- grudzień „Powrót z gwiazd” Stanisław Lem
- styczeń 2023 – „Kajś. Opowieść o Górnym Śląsku” Zbigniew
Rokita
- luty – „Księgi Jakubowe” Olga Tokarczuk
- marzec – „Dworska
tancerka” Shin Kyung-Sook
- kwiecień – “Noce i dnie” Maria Dąbrowska
4. Propozycji książek do omówienia w ramach klubiku
jest dużo więcej. Padło naprawdę sporo dobrze zapowiadających się tytułów.
Nieobecne na spotkaniu Poldzia, Błyskawica i Gazela proszone są o weryfikację
powyższej listy i ewentualne dodanie do niej jeszcze innych autorów. Styczniowej
„Opowieści podręcznej”, dyskutowanej w piątek czternastego, towarzyszyć będzie
kuchnia bordowo-maślana i/ lub kuchnia cnotliwa.
5. Spodziewano się, że omawianie „Boga mordu” zaowocuje
pojawieniem się ciasta clafoutis w co najmniej tylu odsłonach, ile Uczestniczek
pojawiło się na spotkaniu. Jednak Uczestniczki wyzwanie kulinarne potraktowały
niestandardowo i wyjątkowo kreatywnie. Struna nawiązała do kwiatów na stole w
salonie u państwa Houllié – z pomidorków koktajlowych, serka i szczypiorku
stworzyła artystycznie wyglądającą tulipanową kompozycję. Stefa poszła w
francuskie ciasto, którym opatuliła szpinakowe pakuneczki. Kicia natomiast
upiekła mufinki z le kakało, la pomme, le soya lait, avec l' imbir i z jajami
od kokoszki (nie od Kokoschki, którego album został obrzygany przez
panią Reille). Pojawiło się sporo okolicznościowych słodkich przekąsek, zwykle
lądujących na stole podczas niespodziewanej wizyty niezapowiedzianych gości.
Clafoutis tylko w jednej odsłonie – z jabłkami, agrestem i borówkami – wyszło spod
ręki Królowej.
6. Bardzo dużo rozmawiano o relacjach międzyludzkich, o
wartościach, o uczuciach. Było też trochę o zdrowiu, o szczepieniach przeciwko
Covid-19 i o tych, którzy przeciwko szczepieniom są. Było o zbliżających się
Świętach i nadziei na tradycyjne spotkanie wyjazdowe Uczestniczek między Bożym
Narodzeniem a Nowym Rokiem.
Pozostając w nadziei na wyjazd w ostatnich dniach
tego roku do kawiarenki na czekoladowe ciasto z sosem malinowym,
Au revoir!
k.
W najbliższy piątek osoby chcące porozmawiać o króciutkim „Bogu mordu” zaprasza się do lokalu klubowego mniej więcej w godzinę po zapadnięciu zmroku.
