środa, 14 października 2026

"Biegnąca z wilkami" Clarissy Pinkoli Estés


Protokół po "Biegnącej z wilkami" Clarissy Pinkoli Estés 

A-uuuu!

Podczas październikowego spotkania zbiorowego wycia do księżyca nie było, ale jak ktoś chciał sobie w środku powyć indywidualnie, to proszę bardzo, można było.

1. „Biegnąca z wilkami” była bardzo popularna w Polsce ćwierć wieku temu, wiele osób ją przeczytało, dużo się wtedy o niej mówiło. Dziś wydaje się trochę mało odkrywcza, miejscami zbyt oczywista, niewiele oferująca współczesnym kobietom. To wypadkowa kilku czynników. Po pierwsze, od czasów premiery na polskim rynku „Biegnącej…” nastąpiło rozpowszechnienie wiedzy dotyczącej kobiet, ich potrzeb, konstrukcji psychicznej, emocji. Po drugie, w ogóle przyszła fala literatury samopomocowej, która na czynniki pierwsze rozkłada kobiece (i nie tylko) potrzeby i emocje. Po trzecie, rosnące doświadczenie i dojrzałość czytelniczek, sprawiają, że do porad i wniosków zawartych w książce doszły już jakiś czas temu same. W dodatku w czasie lektury nawiązania do baśni i legend czasem nużyły. Po stronie plusów można zapisać stwierdzenie, że snute w kobiecych kręgach opowieści przynoszą uzdrowienie i ukojenie - odbywające się od blisko 15 lat comiesięczne Spotkania Pod Pretekstem Książki są tego potwierdzeniem. Warta zapamiętania jest również rekomendacja Clarissy Pinkoli Estes, żeby znaleźć w sobie „las”, czyli taką przestrzeń, w której kobieta w momencie trudności i niepokoju będzie mogła usiąść, wyciszyć się i znaleźć ukojenie. No i że kobiety powinny jak najczęściej podążać za swoim wewnętrznym głosem, który każe im tworzyć, odpowiadać na własne potrzeby malowania, rzeźbienia, haftowania, szydełkowania i co tam komu jeszcze przyjdzie do głowy. Podsumowując, Uczestniczki dość chłodno oceniły „Biegnącą…”, ale nie przekreślają jej zupełnie, bo być może dla jakichś innych, młodszych czytelniczek będzie pomocna na drodze do odnalezienia samej siebie.

2. „Biegnąca…” nie zajęła zbyt dużo czasu w dyskusji. Za to temat książek ogólnie był poruszony po wielokroć. Struna i Królowa omówiły niektóre ostatnio zakupione i przeczytane lektury oraz zaczęły przyglądać się różnym listom z literaturą „must have”, a właściwie „must read”. No bo przecież koniec roku tuż, tuż, zatem najwyższy czas wybrać preteksty książkowe na przyszły rok. Na szczęście jest z czego wybierać. Uprasza się Uczestniczki, żeby na spotkanie listopadowe przyszły ze swoimi propozycjami tytułów, które warto przeczytać, a następnie w ramach klubiku omówić. Niech będzie jak zwykle różnorodnie: reportaże, biografie, popularnonaukowe, proza, nowości, klasyka, polskie i zagraniczne, krótkie i „cegły”, autorzy dotąd nieobecni na klubiku i ewentualnie ci znani z wcześniejszych spotkań.

3. Ale nie samymi książkami człowiek żyje. Sporo rozmawiano o szkołach i bardzo niepokojącym obecnym stanie systemu edukacji, zwłaszcza w kontekście ostatnich przerażających wydarzeń. Polskie szkoły chyba nie nadążają za zmianami w życiu dzieci i ich rodziców. Dochodzi do tego utrata poczucia bezpieczeństwa, odczuwana zarówno przez uczniów, jak i przez nauczycieli. Wizja, gdy naszych dzieci nie będzie miał kto uczyć, bo nie będzie wystarczającej ilości nauczycieli, staje się coraz bardziej prawdziwa. Praca w szkole wyczerpuje psychicznie jak mało która. A uczniowie? – dzieci, które nie do końca rozumieją, co się dzieje, ale za to uważnie obserwują, wszystko słyszą, a potem, w tych chwilach tuż przed zaśnięciem, w głowach, po swojemu to sobie interpretują.

4. Spotkanie, mimo poruszonych arcytrudnych tematów, miało i elementy wesołe, niosące nadzieję na przyszłość. I tak oto Mały Lord zademonstrował Cioci Strunie swoją rozrastającą się w dużym tempie kolekcję skał i minerałów oraz kontynuowaną pasję ichtiologiczną. Struna opowiedziała o pierwszych poważnych pracach poszukiwawczo-historycznych Struniątka, które, kto wie, może się zakończą lokalną publikacją (trzymamy kciuki). Kicia zdała relację z pierwszej wyprawy Kiciątka do kina na film o Puciu. Dokonano również unboxingu z wydawnictwa Stryszek, który ukazał zebranym przecudowne, nasycone kolorami, ciepłe, piękne, radosne książkę i kalendarz o kotach i z kotami. Natomiast żywą ilustrację do tego fragmentu spotkania stanowiła bookcat Czikita.

5. „Biegnąca…” przyniosła ze sobą dziką kuchnię. Były placuszki ziemniaczane z sosem z dziko rosnących w lesie grzybów oraz rogaliki z marmoladą z dzikiej róży – oba dania wyszły spod rąk Królowej, choć grzyby zebrane zostały przez jej mamę. Była sałatka – misa obfitości dla zdrowia kobiet i nie tylko – z wszelkimi możliwymi witaminami, świeżym szpinakiem, oliwą, miodem wrzosowym, zachwalanymi ostatnio jeżynami, różnymi pestkami – o szczegółową listę składników można pytać Strunę. Był śmierdzący ser raclette, ciasteczka marcepanowe i wino 0% alkoholu przyniesione przez Kicię. Pito herbatę z dzikich owoców leśnych i napar z ziół górskich.

6. Słuchano ścieżki dźwiękowej do filmu (i książki) „Into the wild”, piosenek Marka Grechuty (w tym „W dzikie wino zaplątani”), płyty zespołu "Screaming Trees", Nick Cave and the Bad Seeds „Wild god”. W planach były także albumy Enchanted Hunters „Peonia”, Bjork „Homogenic” i Jeffa Buckleya (zabrakło na nie czasu).

7. W listopadzie omówiony zostanie „Blaszany bębenek” Guntera Grassa, któremu towarzyszyć będzie kuchnia pruska. Jeśli ktoś nie czuje się na siłach, żeby przeczytać tę niełatwą lekturę, obejrzenie filmu będzie wystarczające. Temat zostanie podjęty 13 listopada. I od razu w kalendarze uprasza się wpisać pod datą 11 grudnia spotkanie klubikowe i „Moralność pani Dulskiej”.

To tyle w październiku.

Niech ta dzika, bosa kobieta nadal biegnie sobie z wilkami.

k.







wtorek, 6 października 2026

Przypominajka przed "Tańczącą z wilkami" Clarissy Pinkoli Estés

Włos rozwiany? Bose stopy dotykają już ziemi? Woń jesiennego lasu wypełnia nos? W oczach błysk radości ze spotkania ze swoją wewnętrzną „ja”? 

Jeśli tak, to wszystkie dzikie kobiety (i mężczyźni wspierający dzikie kobiety) proszone są o stawiennictwo w najbliższy piątek w lokalu klubowym w celu omówienia książki „Tańcząca z wilkami”.