"Filary Ziemi" Kena Folleta

Protokół po "Filarach Ziemi" Kena Folletta 

Ad maiorem Dei gloriam!

Spotkania Pod Pretekstem Książki istnieją już 12 lat! Rocznica wprawdzie nie okrągła, ale wywołująca podziw tylko trochę mniejszy niż ten powstały w czasie patrzenia na sklepienie gotyckiej katedry.

1. Część oficjalną obchodów rocznicowych rozpoczął marsz triumfalny z opery „Aida” Verdiego. Nastrój podniosłości został spotęgowany wystąpieniem Królowej, która odczytała treść dyplomów wystosowanych do Uczestniczek i Uczestników spotkania przez Ministerstwo Kultury i Spraw Społecznych. Treść dyplomów przedstawia się następująco:

„Na podstawie dekretu Prezydium Krajowej Rady Narodowej z okazji 12-lecia powstania Spotkań Pod Pretekstem Książki w uznaniu zasług położonych w walce z wtórnym analfabetyzmem i zniewoleniem umysłowym oraz działań podjętych na rzecz krzewienia czytelnictwa, rozpowszechniania wiedzy o kulturze i obyczajach polskich i innych krajów, przywoływania z mroków pamięci literackiej autorów zapomnianych i niedocenionych przy jednoczesnej dbałości o najwyższe standardy towarzyskie, kulinarne i muzyczne nadaje się [i tu pojawia się imię każdej z Uczestniczek i każdego z Uczestników] ‘Medal Wolności i Zwycięstwa’”. Dyplom został podpisany przez kilkoro najznamienitszych przedstawicieli literatury polskiej oraz zwieńczony ozdobnym banerem z napisem „Carpe diem”. Wraz z dyplomem każdy otrzymał stosowny złoty medal oraz odznaczenie państwowe, które przybrało formę kota lub innego zwierza z książką.

2. Nawet Mały Lord, w roli pacholęcia trzymającego pudełko z medalami i odznaczeniami, poczuł doniosłość sytuacji, tym bardziej, że zgromadzenia książkowe odbywają się dłużej niż on ma lat, więc śmiało można powiedzieć, że Spotkania to całe jego życie.

3. „Filarom Ziemi” nie poświęcono tak dużo czasu, na ile zasługiwały, jednak ci, którzy przeczytali całość, mieli bardzo pochlebne opinie. Wbrew pozorom to nie jest historyczna książka o budowaniu średniowiecznej katedry, ale sensacyjna, trzymająca w napięciu opowieść o miłości, władzy, nienawiści, radzeniu sobie z przeciwnościami losu i o umiłowaniu piękna, które wtedy służyło wychwalaniu Boga, a wypływało prosto z wrażliwego wnętrza i wykorzystywało wrodzoną inteligencję. Blisko tysiąc lat temu życie większości ludzi było niezwykle trudne. Byli jednak na swój sposób niezmiernie odważni, odważniejsi niż dzisiaj ludzie mogą być, bo bez znajomości geografii, języków obcych, bez dostępu do środków komunikacji, bez pieniędzy wyruszali w dalekie podróże. I ci, którym się udawało, wracali do domów i przekazywali swoim pobratymcom zebraną w czasie długiej wędrówki wiedzę. Ken Follett, pisarz specjalizujący się w książkach szpiegowskich i thrillerach, wspaniale zawarł w „Filarach Ziemi” swoją fascynację gotyckimi kościołami. Pewnym jest, że dzięki „Filarom” każda z Uczestniczek przy najbliższej okazji inaczej spojrzy na bryłę średniowiecznej świątyni, na szczegóły architektoniczne i wspomni setki budowniczych i rzemieślników, którzy przed wiekami w krwi i pocie wznosili mury kościołów. Uprasza się, aby w przypadku sięgnięcia przez Uczestniczki po kolejne tomy z kontynuacją opowieści zaczętej w „Filarach Ziemi”, zdać z relację z lektury.

4. Zaserwowana kuchnia średniowieczna zacnie łączyła się z książkowym pretekstem. Stefa przygotowała sałatkę Jesień Średniowiecza – na bazie kaszy pęczak. Struna zrobiła wegańskie gołąbki (bo przecież każda katedra ma swoje gołębie) z kaszą gryczaną. Nieco orientalna w smaku była zupa mniszki Kici. Królowa podała frytki z warzyw korzeniowych (pietruszka, seler, ziemniaki, marchew), do których wyraziste dipy zrobił Pan Rex. Była również surówka z rzepy. Do przegryzania było zboże (orkisz dmuchany), ciasteczka „eucharystyczne” o smaku cappuccino (nazwa, jak wiadomo, pochodząca od zakonu kapucynów) oraz jabłka suszone. W zakresie napitków była herbata Owoce Lasu, selekcja win, szampan Piccolo oraz Prosecco (wypite w ramach aneksu do poprzedniego spotkania książkowego). Kulinarnym gwoździem programu był jednak rocznicowy tort bezowy – lekki, pnący się ku górze niczym gotyckie wieżyczki katedralne, wyborny w smaku, rozpływający się w ustach.

5. Zabrakło stricte średniowiecznej muzyki, ale ta, która zabrzmiała podczas spotkania, zgrabnie wpisywała się w tematykę wieczoru. Wysłuchano płyt „The Wall” zespołu Pink Floyd oraz „Into the Labyrinth” Dead Can Dance. Pojawił się również hymn Spotkań Pod Pretekstem Książki, czyli „Sex on Fire” Kings Of Leon. Z racji tego, że Królowa została obdarowana dwupłytowym zestawem z najlepszymi piosenkami Tiny Turner, Mały Lord katował wszystkich utworem „Goldeneye”.

6. Nie da się ukryć, że dyskusja zdominowana została przez kupy: rozmawiano o wydalaniu, stolcu, badaniach układu pokarmowego. Nawet Poldzia, przytłoczona ostrą migreną, żywo perorowała o kolonoskopii. Przebiegiem rozmowy zdegustowana mocno była Struna, o czym świadczyły jej wznoszone ku sklepieniu oczy i grymas twarzy.

7, Zawnioskowano o zmianę w harmonogramie czytelniczym na ten rok. Wniosek przyjęto, w związku z tym „Chłopki”, zaplanowane pierwotnie na wrzesień, będą omówione w maju, a „Chłopi” z maja zostają przeniesieni na wrzesień. Kolejne spotkanie książkowe odbędzie się 15 marca, a jego tematem będą „Cynkowi chłopcy” Swietłany Aleksijewicz. Towarzyszyć im będą potrawy z kuchni białoruskiej i/lub afgańskiej.

Benedicat vos omnipotens Deus, Pater, et Filius, et Spiritus Sanctus.

Amen.

k.

Przypominajka przed "Filarami Ziemi" Kena Folletta

W godzinie nieszporów w trzeci piątek lutego rozpocznie się zebranie kongregacji osób świeckich czytających, mające na celu omówienie stworzonej przez autora książek sensacyjnych wciągającej powieści dotyczącej budowy średniowiecznej katedry - jakkolwiek karkołomnie to brzmi. Celebrowana będzie również kolejna rocznica istnienia Spotkań Pod Pretekstem Książki. Kto wie, może imprezka przeciągnie się aż do jutrzni.

"Jak się starzeć bez godności" Magdaleny Grzebałkowskiej i Ewy Winnickiej

Protokół po "Jak się starzeć bez godności" Magdaleny Grzebałkowskiej i Ewy Winnickiej

Uszanowanie!

No i nadszedł moment, w którym Uczestniczki i Uczestnicy Spotkań Pod Pretekstem Książki omawiają (kolejną już) książkę o starzeniu się i mają na ten temat tak dużo do powiedzenia, że na podstawie ich obserwacji i doświadczeń własnych mógłby powstać całkiem grubiutki tom. Tak, grono klubikowe starzeje się, na szczęście nie martwi się tym zbytnio, a wręcz ze śmiechem, powodującym pojawianie się kolejnych zmarszczek na twarzy, drwi ze swojego posuwania się w latach.

1. Panie Grzebałkowska i Winnicka, świetne reportażystki, wprawne pisarki, postanowiły zrobić sobie odskocznię od ciężkich, trudnych zagadnień, którymi się zajmują na co dzień. Z tej kooperatywy wyniknęła książka zabawna, przepełniona autoironią, obfita w śmieszne określenia i porównania, jednak, mimo tych wszystkich „heheszków”, dotykająca szalenie ważne tematy, jak choćby społeczna przeźroczystość osób w podeszłym wieku.

2. Niestety, Uczestniczki miały również kilka zastrzeżeń do „Jak się starzeć…”. Przede wszystkim względy ekologiczne - niepotrzebne są te wszystkie kolorowe kartki bez druku, bez nich, z korzyścią dla lasów, książka byłaby połowę chudsza. Poza tym zauważono, że książka jest marketingowo, wizualnie świetnie opracowana, ale nie po to, żeby się ją lepiej czytało, ale żeby się lepiej sprzedawała: ta okładka, te stylizowane zdjęcia z sesji fotograficznej, te krzyczące kolory. Na spotkaniu pojawiło się porównanie książki do teledysku czy określenie jej mianem ambitniejszego czytadła dla kobiet. Zauważono również pewną niekonsekwencję w podejściu autorek do starości i starzenia się. Bo z jednej strony afirmują je, mówią, jak fajnie jest być w wieku „przedstarczym”, a z drugiej strony chyba nie do końca tę starość akceptują, czego dowodzą „odmłodzone” zdjęcia autorek. Panie pewnie śmiertelnie by się obraziły, gdyby ktoś je określił mianem „stare pudernice”. Niby starzenie się jest naturalne, ale u Uczestniczek pojawiły się podejrzenia na temat autentycznej akceptacji tego stanu przez autorki. To trochę jak wołanie „Hej, starzejemy się i świetnie sobie z tym radzimy”, choć bardziej brzmi to jak próba przekonania głównie samych siebie, że tak właśnie jest. Zalatuje tu pozowaniem, pozorowaniem lub zakładaniem masek. I książka, i podkasty Grzebałkowskiej i Winnickiej to trochę takie dwuosobowe towarzystwo wzajemnej adoracji.

3. „Jak się starzeć…” natchnęła Uczestniczki spotkania do dopisania dodatkowych punktów do postulatów stworzonej przed duet przedstarczy Grzebałkowska-Winnicka Partii Ludzi Starzejących się Bez Godności. Wnioskuje się zatem o dodatnie dla członkiń i członków PLSBG:

- prawa do posiadania szydełkowanych poduszek na krzesła – na wypadek popuszczania moczu,

- prawa do przyznania z budżetu pańśtwa kwoty 500+ miesięcznie na zakup książek w wersji papierowej,

- prawa do zniżki na zakup biletów na koncerty takich dziadków jak na przykład Pearl Jam w wysokości proporcjonalnej do wieku (zniżka = cena biletu – x%, gdzie x oznacza wiek uczestnika/czki koncertu),

- prawa do posiadania chomików (w okolicach brody), pelikanów (na ramionach), kurzych łapek (przy oczach), skórki pomarańczowej i anielskich włosów,

- prawa do chomikowania przydasiów,

- prawa do pieczenia eklerów w kształcie penisów (peniptysiów) na niedzielne popołudnia dla wnuków,

- prawa do beży i plecionkowych sandałków,

- prawa do zniżki na konsumpcję kultury tj. zakup wina na klubik książkowy,

- prawa do wykonywania zawodów alternatywnych np. zarobkowego czytania książek (dla przyjemności, bez konieczności ich recenzowania).

4. Książkowemu pretekstowi do styczniowego spotkania się towarzyszyła kuchnia geriatryczna. Jako jedna z nielicznych w gronie klubikowym jeszcze w wieku przed-przedstarczym Kicia przygotowała starczą sałatkę z czosnkiem niedźwiedzim („stary niedźwiedź mocno śpi…”), z pomarszczonymi suszonymi pomidorami i zmarszczonymi orzechami włoskimi. Struna przyrządziła arabską sałatkę tabule, która po wnikliwym przeanalizowaniu składników uznana została za smakowity suplement diety, gdyż zawierała cały zestaw witamin, mikroelementów (np. estrogeny w tofu czy potas w pomidorach) i innego badziewia wymaganego dla zachowania zdrowia na odpowiednim poziomie. Stefa upiekła wytrawne mufinki, czyli pomarszczone babeczki. Królowa zamierzała podać kojarzące się jej ze starością trufle, ale coś poszło nie tak i zamiast cytrynowych kuleczek pojawił się mocno kaloryczny krem przeciwzmarszczkowy doustny. Na szczęście zapiekanka ziemniaczano-cukiniowa w konsystencji przypieczonej papki (żeby nie trzeba było gryźć) uratowała honor kulinarny Królowej. Były również inne słodkości: ciasta, pralinki, orzechy w czekoladzie (od razu wszystkim przypomniał się dowcip na temat pochodzenia tychże orzeszków).

5. Zadbano również o odpowiednie nawodnienie: była się herbata zimowa (z kawałkami goździków, które trzeba było podczas picia cedzić przez zęby), herbata owocowa, selekcja domowych nalewek oraz CinCin 0%, którym wzniesiono toast za godną starość w dobrym towarzystwie. Poldzia przyniosła również Prosecco, jednak zostanie ono prawdopodobnie wypite dopiero za miesiąc.

6. Starzejące się uszy Uczestniczek nakarmione zostały dźwiękami rockowych dziadków z Pearl Jam i jeszcze większego dziadka rockowego Neila - ha, ha, ha – Younga! Zaleca się zanotowanie w pamięci, że na następnym spotkaniu odtworzony z płyty CD musi zostać hymn Spotkań, czyli utwór „Sex on fire” zespołu Kings of Leon.

7. Towarzyskim gwoździem programu było pojawienie się na klubiku dawno niewidzianej Poldzi – została gromko przywitana, a bookdog Azoriusz o mało nie posiusiał się z radości na jej widok. Uczestniczki na spotkanie przyodziały się w elegancką szarość w różnych odcieniach. Po wypiciu całej butelki CinCina grupa zauważalnie poweselała i, korzystając ze świątecznych akcesoriów z wyprzedaży, zainspirowana sesją fotograficzną Grzebałkowskiej i Winnickiej, strzeliła sobie kilkanaście fotek przebierankowych.   

8. Znaczną część obrad wieczornych zajął temat poprawiania urody w gabinetach chirurgów plastycznych i/lub kosmetyczek - omówiono najnowsze trendy i orientacyjne ceny. Poruszono również zagadnienia dotyczące implantologii dentystycznej, paradontozy, menopauzy (Struna odpytała zebrane, czy to już). Przy okazji sprawdzania zapisków w kajecikach czy wiadomości oferowanych przez Wujka Gógle zaprezentowano sporą już w gronie klubikowym kolekcję okularów do czytania, do chodzenia, do robótek ręcznych, do pracy przy komputerze, do jazdy samochodem i do oglądania seriali na Netflixie. Do czytania treści na telefonie okulary nie są potrzebne, ponieważ można włączyć na nim dużą czcionkę dla seniorów. Ciekawym wątkiem w dyskusji było farbowanie włosów – owszem, stosuje się, jednak w sposób dyskretny. Szalone róże czy wrzosowe płukanki zostawiamy jednak na późniejszą starość. Ciekawym przypadkiem jest Struna, która jak do tej pory nie skalała swoich włosów żadną farbą, a fryzurę w kolorze i stylu nadal ma jak za młodu. Największe obawy ze starością Uczestniczki wiążą z ryzykiem pojawienia się demencji czy choroby Alzheimera. Oznaki niepamięci pojawiły się już u Królowej, która chciała opowiedzieć o niedawno widzianej w filmie bardzo pomarszczonej na twarzy angielskiej aktorce – niestety, ani Królowa, ani próbująca jej pomóc Struna, nie były w stanie przypomnieć sobie jej nazwiska (chodziło o Maggie Smith). Zapomniano również wspomnieć o niedawnych 79. urodzinach Małgorzaty Musierowicz. Być może już niedługo przy wejściu do lokalu klubikowego Uczestniczki otrzymają plakietki ze swoimi imionami, żeby odpowiednio reagowały na zawołanie i żeby wiedziały, jak się zwracać do innych. Oby w przypadku Uczestniczek nie spełniło się porzekadło, że właściciel upodabnia się do swojego psa (czy na odwrót?), bo jeśli tak, to nie nastraja optymizmem obraz leciwego już, 14-letniego bookdoga Grudosławy, która drapie w drzwi w środku nocy, bo chce wyjść, ale zaraz potem szczeka pod drzwiami, żeby ją wpuścić, bo zapomniała, po co chciała wyjść, żeby po chwili znowu drapać w drzwi, bo sobie przypomniała, że wcześniej chciała wyjść, bo chciała sikać, więc wychodzi i znowu szczeka, bo chce wrócić do domu, bo już się wysikała, ale znowu drapie w drzwi, bo chce wyjść, bo poprzednim razem wysikała się tylko trochę – i tak do rana.  

9. Protokół kończy się mottem wygłoszonym przez Stefę, że każda kobieta w pewnym momencie musi ustalić, ile ma lat, a potem trzymać się tej wersji. Uprasza się wobec tego o ustalenie sobie najwłaściwszego wieku i zażycie preparatu na poprawę pamięci, ażeby ten ustalony wiek pamiętać.

10. Kolejne spotkanie klubowe będzie, jak zwykle w lutym, wyjątkowe, bo rocznicowe – w tym roku świętować będziemy 12-lecie istnienia Spotkań Pod Pretekstem Książki!  

Do zobaczenia!

k.

Przypominajka przez "Jak się starzeć bez godności" Magdaleny Grzebałkowskiej i Ewy Winnickiej

Czy w najbliższy piątek Uczestniczkom i Uczestnikom Spotkania Pod Pretekstem Książki uda się odpowiedzieć na pytanie: czy można się starzeć z godnością? A jeśli tak, to jak to zrobić?

Czy Uczestniczki i Uczestniczy spotkania będą potrafili określić, jak odczuwają starzenie się i jak sobie z tym radzą? Czy starości trzeba się bać i trzeba przed nią uciekać, a jeśli tak, to w jaki sposób to zrobić – bez utraty godności własnej?

Zapraszamy do dyskusji 12 stycznia. Proszę pamiętać o przyniesieniu ze sobą okularów do czytania oraz sztucznych szczęk i innych sprzętów ortopedycznych (jeśli ktoś z nich korzysta).

"Osobliwy dom pani Peregrine" Ransoma Riggsa

Protokół po "Osobliwym domu pani Peregrine" Ransoma Riggsa

Booooo… (takie jak na amerykańskim Halloween, nie jak na przedłużonym początku polskiego zdania)

Wydawało się, że „Osobliwy dom pani Peregrine” to lektura bardziej dla nastolatków, w dodatku tych, którzy lubią Harry’ego Pottera czy sagę „Zmierzch”. A tu miła niespodzianka: dorosłym „Pani Pedigri” też może się podobać.

Może dlatego, że sporo ma wspólnego z piszącym dla całkiem dużych i dojrzałych czytelników Jackiem Dehnelem. Dehnel kolekcjonuje stare zdjęcia, niekiedy nietuzinkowe, niekiedy niosące ze sobą dziwne historie sfotografowanych osób. Ransoma Riggsa do napisania książki również zainspirowały zdjęcia sprzed wielu lat, przedstawiające zagadkowe, przerażające nieraz postaci. W „Osobliwym domu…” pełno jest więc bizarnych (jakby powiedziała Noblistka) dzieci, mających niespotykane umiejętności: niewidzialny Millard, Hugh z pszczołami w brzuchu, tylnousta Claire, siłaczka Bronwyn, dzikuska Jill czy potrafiący dostrzec potwory Yacob, główny bohater książki.

„Osobliwy dom…” na samym końcu wyraźnie zapowiada kontynuację w kolejnych tomach przygód opisanych dzieci. I choć książkę bardzo przyjemnie się czyta, jednak jest mało prawdopodobne, by Uczestniczki spotkania zechciały sięgnąć po następne części. Za to nabrały ochoty na obejrzenie ekranizacji „Osobliwego domu pani Peregrine” w reżyserii Tima Burtona  - film powstał w 2016 roku.

Muzycznie rozpoczęto od wysłuchania płyty składankowej, na której znalazł się między innymi utwór formacji Pearl Jam „Crazy Mary”. Potem w odtwarzaczu wylądował Tool, jeden z najbardziej zakręconych zespołów rockowych ze swoją dziwną, niekiedy przerażającą muzyką oprawioną w nie mniej dziwne i przerażające okładki płyt.

Kulinarnie Uczestniczki stanęły przed dużym wyzwaniem – trudno było znaleźć potrawy osobliwe, które byłyby jednocześnie smaczne i zdrowe. Ale ostatecznie jak zwykle wzorowo poradzono sobie z tematem gastronomicznym. I tak: za pomocą pętli czasu Struna udała się do swoich czasów studenckich, z których przyniosła babeczki z wytrawnymi pastami, zwane „korpusy z farszem”. Królowa również nawiązała do pętli czasowych – taką nazwę miały wykonane przez nią roladkowe przekąski z szynką lub z łososiem. Stefa zrobiła osobliwy dom pani Peregrine według przepisu z przeszłości na chatkę Baby Jagi z serem. Były też różne inne przegryzki, w tym paluszki w czekoladzie czy wyglądające jak kocia karma orzeszki w karmelu.

Patronem spotkania, oprócz pani Peregrine, był Jan Marcin Szancer, wybitny polski ilustrator książek dla dzieci. Struna przyniosła wspaniale wydany album jemu poświęcony. Wróciły ciepłe wspomnienia z dzieciństwa.

Mały Lord odebrał dostarczone mu za pośrednictwem Uczestniczek kolejne prezenty od świętego Mikołaja. Zdał również relację z wcześniej otrzymanych podarków. Poza tym bawił się nieświadomy tego, że jest częściowo przedmiotem rozmów Uczestniczek na temat współczesnych sposobów wychowywania dzieci, sprawdzonych metod wypełniania roli matki nastolatka płci męskiej czy zagrożeń wynikających z nieprzeciętej pępowiny łączącej matkę z prawie dorosłym synem. Struna, jako rodzicielka wyższego już od niej Struniątka, chętnie dzieliła się swoimi spostrzeżeniami. A Stefa poleciła lekturę „Żelaznego Jana”.

Dzieci dorastają, idą w świat, podejmują (jeśli potrafią) ważne dla siebie decyzje, a matki zostają w pustym gnieździe. Chyba że to gniazdo jest po brzegi wypełnione książkami, a karta biblioteczna aktywna, wtedy starzenie się wydaje się dużo bardziej znośne. Zapowiada się, że nie tylko znośnie, ale także śmiesznie będzie na styczniowym spotkaniu klubikowym, kiedy to omówiona zostanie książka podstarzałego lekko tandemu Grzebałkowska-Winnicka, czyli „Jak się starzeć bez godności”. Przypuszcza się, że podczas spotkania prosecco będzie się lać strumieniami. Na zagrychę podane zostanie coś z kuchni geriatrycznej. Uczestniczki w wieku przedstarczym zbiorą się w lokalu klubowym 12 stycznia.

Na zakończenie trzeba powiedzieć, że najbardziej osobliwą w całym towarzystwie wydawała się być Struna, która emituje przedziwne pole i samą swoją obecnością powoduje zakłócenia w działaniu sprzętu elektronicznego, znajdującego się w promieniu do kilkunastu metrów od niej. Ponadto jest to osoba, która w środku śnieżnej zimy otrzymuje telefonicznie od swojego małżonka zdjęcia obudzonego motyla (rusałka pawik) z pytaniem, co on ma z nim zrobić. Zresztą, gdyby sięgnąć pamięcią do wszystkich grubo ponad stu zebrań klubikowych, okazałoby się, że Spotkania Pod Pretekstem Książki obrodziły w postaci osobliwe, bo każda z Uczestniczek czymś się wyróżnia i jest w jakiś sposób dziwna. I tak też jest dobrze.

Życząc spokojnych przygotowań do świąt Bożego Narodzenia, zamykamy obfitujące w bardzo grube lektury spotkania książkowe w 2023 roku.

Do zobaczenia za miesiąc!

k.

Przypominajka przed "Osobliwym domem pani Peregrine" Ransoma Riggsa

Czy „Osobliwy dom pani Peregrine” to książka tylko dla młodzieży? Kto widział jej ekranizację w reżyserii Tima Burtona? Co wspólnego ma Ransom Riggs z Jackiem Dehnelem? Jakie oblicza może mieć osobliwa kuchnia? A przede wszystkim czy Uczestniczkom uda się dotrzeć na grudniowe spotkanie mimo metrowych zasp śnieżnych i siarczystego mrozu?

Odpowiedzi szukać będziemy w najbliższy piątek.

"Skarby świata całego" Bohumila Hrabala

 Protokół po "Skarbach świata całego" Bohumila Hrabala

Ahoj!

Na samym początku spotkania Mały Lord zadał pytanie, co się nie starzeje. Sformułowanie paru w miarę sensownych propozycji odpowiedzi zajęło Uczestniczkom trochę czasu, przy czym nie ma pewności, czy zadowoliły one pytającego, gdyż analizował je bezgłośnie we wnętrzu swoim.

W ramach aneksu do spotkania witkiewiczowskiego Struna podzieliła się wrażeniami z lektury „Haremu metafizycznego”, a Stefa półgłosem opowiedziała o teorii spiskowej, według której Witkacy wcale nie popełnił samobójstwa, a w grobie z jego matką pochowana jest anonimowa Ukrainka.

„Skarby świata całego” bardzo się podobały. To głęboka książka, ostatnia z trylogii Hrabala. Struna zamierza sięgnąć po wcześniejsze dwie części. Lektura niewielka objętościowo, ale bardzo intensywna – językowo, treściowo, obrazowo.

O książce wieczoru jako takiej nie rozmawiano zbyt dużo. Za to o aspektach życia w niej zawartych już owszem, co niemiara. Najwięcej dyskusji było o zdrowiu, a właściwie o problemach zdrowotnych, o dolegliwościach fizycznych i psychicznych wynikających ze starzenia się, ze zmęczenia pracą i życiem w ogóle. Podano przykłady losów osób starszych z najbliższego otoczenia – aktywnych seniorów i schorowanych pensjonariuszy DPS-ów. Zastanawiano się, w jakim stopniu możliwe jest zaplanowanie sobie starości w takiej czy innej wersji.

Czekając na Kicię, Stefa ze szczegółami zdała relację z tego, jak po raz pierwszy w życiu z wielkim sukcesem przygotowała pasztet z królika. Na cześć Hrabala wzniesiono kielichy z winem morawskim (przywiezionym jakiś czas temu przez Kicię) oraz szklanice z Kofolą (przywiezione jeszcze wcześniej niż jakiś czas temu przez Królową). Kuchnię czeską reprezentowały pyszne knedlki z wegegulaszem przygotowane przez Strunę oraz urocza deserowa zemlovka z jabłkami upichcona przez Stefę. Królowa miała zamiar zrobić knedliki z czeskiego półgotowca w proszku i podać je z sałatką, ale stanęło tylko na sałatce bardzo czeskiej w brzmieniu: z buraczkami, z ogóreczkami, z papryczką i z feteczką. Kicia zakupiła oryginalny czeski siir uzeny, czyli takie jakby nasze korbacze wędzone, oraz wyborne pikantne chrupaczki. Przyniosła też czeskie ciasto. Na stole pojawił się również wafelkowy torcik nazwą i barwą nawiązujący do popularnego wśród osób starszych badania (Kolonada), a także selekcja czekolad Studenskich – była biała, mleczna i mleczno-biała.

Pod koniec spotkania Struna zaproponowała, by wysłuchać piosenki formacji Pearl Jam pt. „Elderly Woman Behind The Counter In A Small Town”, jednak Uczestniczki spotkania nie były wystarczająco zmotywowane do podjęcia wysiłku znalezienia odpowiedniej płyty. Zadowolono się więc wysłuchaniem dwuczęściowego albumu z utworami francuskiej starszej pani, czyli Edith Piaf.

Mimo upływającego czasu i zbliżającej się coraz bardziej jesieni życia zadeklarowano w kolejnym roku gotowość do dalszego czytania lektur uzgodnionych jako preteksty do spotkań. Niniejszym ustalono, że lista książek na 2024 rok będzie wyglądać tak:

Styczeń – Magdalena Grzebałkowska i Ewa Winnicka „Jak się starzeć bez godności”

Luty – Ken Follett „Filary Ziemi”

Marzec – Swietłana Aleksijewicz „Cynkowi chłopcy”

Kwiecień – Marieke Lukas Rijneveld „Mój mały zwierzaku”

Maj – Władysław Reymont „Chłopi”

Czerwiec – Zyta Rudzka „Ten się śmieje, kto ma zęby”

Lipiec – Sabina Jakubowska „Akuszerki”

Sierpień – Viktoria Hislop „Wyspa”

Wrzesień – Joanna Kuciel-Frydryszak „Chłopki”

Październik – Niviaq Korneliussen „Dolina Kwiatów” i/lub Ilona Wiśniewska „Migot”

Listopad – Jacek Dehnel „Łabędzie”

Grudzień – Magdalena Samozwaniec „Krystyna i chłopy” lub „Na ustach grzechu”

A początek 2025 roku czytelniczo zapowiada się równie dobrze, bo omawiany będzie „Zły” Leopolda Tyrmanda.

Tymczasem 2023 rok zakończymy spotkaniem z osobliwą książką osobliwego Ransoma Riggsa „Osobliwy dom pani Peregrine”. Widzimy się 8 grudnia. Obradom towarzyszyć będzie osobliwa kuchnia i osobliwa muzyka.

Pa!

k.